პოეზია · ლირიკა
წარწერა სურათზე
ლადო ასათიანი 1917–1943
აი, სურათი იმდროინდელი,როცა ვეტრფოდი მე ჩემს ზემფირას,როცა ფიქრებით გარემოცულივხეტიალობდი შავი ზღვის პირას.როცა ვტიროდი გულდათუთქულიდა ცხელ ცრემლებში ვპოვე გართობა,რადგან უმიზნოდ და უნაყოფოდმიქროდა ჩემი ახალგაზრდობა.როცა ვნატრობდი უბრალო ხალათს,დედის ძვირფასი ხელით შეკერილს,როცა ვიყავი მოუსვენარიდა უმეგობრო კუხელბეკერი!აი, სურათი, დე, შენთან იყოსდა მაშინ უკეთ გემახსოვრება –ზანტად განვლილი დღეების შემდეგერთი მართალი კაცის ცხოვრება!