პოეზია · ლირიკა
სონეტი
მე ეს მხვდა წილად - გავურბოდე თავსა და მილეთსდა ცხადად ვგრძნობდე, აფრასავით გაშლილი სიოროგორ მიაფრენს ზღვის ტალღებში მანკიერ ხმელეთს.მე ეს მხვდა წილად - თოლიების ვუსმინო წიოკსდა დავაკვირდე, არემარე, რომელიც მილეწ-მოლეწა ქარმა, რანაირად წარმოთქვამს: „ვძრწი"-ო.
მე ეს მხვდა წილად - სიჩუმეში თამბაქო ვწიოდა შენ გიცქირო, თვით მიცქერი სანამ, და მერეც.
მე სინამდვილე არც მახარებს და არც მაღონებს.გულს არ გიჩუყებ და არ მივდევ დაძრულ ვაგონებს,თუმცაღა გრძნობა მეტისმეტად მაწვება ყელში.ვაგზლის ცივ მერხზე მოვთავსდები და ზოგ უზაკველფიქრს გავამჟღავნებ გვერდით მჯდომთან ვინმესთან, ელჩისულ სხვა ქვეყნისა, რომ არაა არც ერთ რუკაზე.2005